Financiering

Het EMU-saldo is in 1992 door de Economische en Monetaire Unie ingevoerd om vergelijkingen tussen de verschillende eurolanden mogelijk te maken. Het EMU-saldo (ook wel begrotingssaldo genoemd) is de optelsom van alle inkomsten en uitgaven van de rijksoverheid en de decentrale overheden. Volgens de regels van de EMU, zoals vastgelegd in het Verdrag van Maastricht, mag het vorderingentekort (het EMU-saldo) van een land niet hoger zijn dan 3% van het bruto binnenlands product. Hiermee wil men de economische sterkte van de eurolanden behouden. Het EMU-saldo wordt dus vooral op landelijk niveau gebruikt.
De gemeente is een decentrale overheid. In het Besluit Begroting en Verantwoording is de verplichting vastgesteld dat gemeenten in hun begroting ramingen van het EMU-saldo dienen te verstrekken. Het EMU-saldo is voor de individuele gemeente echter geen directe sturingsvariabele. Dat komt omdat bij het EMU-saldo wordt gekeken naar het saldo volgens het kasstelsel: welke geldstromen komen in een jaar binnen en welke geldstromen gaan eruit. De gemeente werkt echter met een baten-lastenstelsel, waarbij wordt gestuurd op een structureel sluitende (meerjaren)begroting. Door het verschil in gehanteerde stelsels kan het voorkomen dat een sluitende begroting toch leidt tot een positief of negatief EMU-saldo.
Investeringen en uitgaven waarvan de lasten worden gedekt uit reserves tellen bijvoorbeeld niet op dezelfde wijze mee in het baten-lastenstelsel, maar werken wel door in het EMU-saldo. Het geprognosticeerde EMU-saldo voor Zaanstad komt in 2027 uit op € 82 miljoen. Dit houdt in dat in EMU-termen de uitgaven € 82 mln. hoger zijn dan de inkomsten. Dit komt met name door het activeren van uitgaven in de grondexploitaties en investeringen. Voor 2028, 2029, 2030 zien we een aflopende reeks. Dat komt hoofdzakelijk door de verwachte afloop van de grondexploitaties.

Tabel 3.4.7 EMU-Saldo

Bedragen x € 1.000